Met folk heb ik eigenlijk helemaal niks. En daarmee begeef ik mij op gevaarlijk ijs, want soms is het zo fraai verpakt, dat zelfs ik er voor val. Zo ben ik een aantal jaren geleden naar een concert van the Thorns in Paradiso geweest. Geweldig. Deze mannen hadden slechts 1 cd en het concert duurde daarom ook maar 3 kwartier. Maar wel genoten van het begin tot het eind. En laat diezelfde Thorns nou een "ordinaire" folkband zijn.....
In Deventer is er ieder jaar weer een Irish Pub-festival. Zoals ik al zei: Ïk heb helemaal niks met folk en dus ook niets met die typische ierse muziek. Toch stond ik gisteravond weer vooraan bij het kleine podium in Midtown in Deventer. Hier werd de finale gehouden van het Irish Pub-festival. Met als hoofdact de goede bekende Mahones. Maar voordat de Mahones begonnen stond er een andere ierse artiest te spelen: Darren Byrne. Hij werd bijgestaan door de organisator van dit festival Mark Gilligan op tin whistle en bodhrán (ierse trommel) en Erik van Loo op de contrabas. Om eerlijk te zijn klonk dit eigenlijk best wel goed.
Maar om ongeveer 23:00 uur was het dan toch de hoogste tijd voor de Mahones. Vorige week stonden ze nog in de Heineken Music Hall samen met Dropkick Murphy.
De sfeer zat er direct al weer goed in. Dat kan ook haast niet anders want the Mahones komen toch wel ieder jaar terug in Midtown. Geweldige songs als oa Drunken Lazy Bastard, Queen and Tequilla, Celtic Pride, Paint The Town Red en Irish Rover.
Verrassend was dat de organisator, de Ierse Deventenaar Mark Gilligan, meespeelde met the Mahones op tin whistle. Wat ook verrassend was dat de bassiste, de wonderschone Arlyn, vervangen was door een man. Jammer, want het oog wil ook wat.
Op mijn vraag aan één van de bandleden waar Arlyn was kreeg ik te horen: "She was kicked out the band.....!
Ook leuk was dat Andries, The Dutch Irish Bastard, ook weer aanwezig was. Andries speelde in 2008 mee op accordeon en in 2009 mocht hij ook een paar songs meespelen.
Ook bijzonder was dat Finny McConnell bij de song 100 Bucks weer wees naar mijn vriend Johan, evenals vorig jaar.
Al met al was dit een geweldige afsluiter van een festival waarvan ik nu al weet dat ik er volgend jaar ook weer naar toe ga, maar dan voor meer optredens.
The Mahones - Irish Rover
| 
Bijna met het schaamrood op de kaken moet ik bekennen dat ik Good Evening New York City van Paul McCartney een prachtplaat vind. Nou ja, prachtplaten, want het is een dubbel-cd met een dvd, waarop het hele concert ook nog staat. 2 x genieten dus voor de prijs van 1. Veel oude Beatles-songs, maar ook een aantal songs van de andere projekten van Sir Paul McCartney. Zoals bijv. Drive My Car, Jet, Only Mama Knows, The Long And Winding Road, Mrs Vandebilt, Back In the USSR, I'm Down, George Harrison's Something, Paperback Writer, A Day In The Life / Give Peace A Chance (deze laatste uiteraard van John Lennon), Let It Be, I Saw Her Standing There, Get Back, Sgt Pepper's Lonely Hearts Club Band en The End. 
Jimmy Barnes, wie kent hem niet. Ik denk dat er maar weinig mensen in Nederland zijn die ook maar ooit van hem hebben gehoord. Deze Australier timmert nou ook niet bepaald aan de weg in ons landje. Zijn optredens hier zijn op de vingers van één hand te tellen. Ook zie je zijn cd's niet op een prominente plaats in de platenzaken liggen. Sterker nog....ze liggen er bijna niet. En liggen ze er wel dan zijn ze behoorlijk aan de prijs. 
Onlangs is er van deze Jimmy Barnes een nieuwe cd uitgekomen: Rhythm And The Blues. Een plaat, waarop hij terug gaat naar zijn roots, rock 'n' roll, soul, en natuurlijk rhythm 'n' blues. Een heel mooie plaat waarop hij laat horen dat zijn stem in de diverse muziekstijlen goed tot zijn recht komt. In bijvoorbeeld My Baby Just Cares For Me is het alsof Nina Simone zelf zingt. Hier gebruikt hij zijn stem heel subtiel. Maar in Red Hot gaat hij helemaal los. Of in Keep a Knockin'. Maar ook in de Ray Charles klassieker Hallelujah (I Love Her So) komt zijn rauwe stem goed van pas. 
